Γιάννης Σμαραγδής: Η σύζυγός μου με ώθησε να κάνω τον «Καποδίστρια»
Όπως εξήγησε ο δημιουργός της ταινίας, λίγο πριν εκείνη φύγει από τη ζωή του είπε «Αυτή θα είναι η καλύτερή μας ταινία, Γιάννη».
Χθες, 25 Δεκεμβρίου βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή και ο δημιουργός, με συνέντευξή του στο Marie Claire μίλησε για την συμβολή της συζύγου του, αλλά αποκάλυψε και γιατί επέλεξε να κάνει μια ταινία για τον Ιωάννη Καποδίστρια.
«Τα θέματα μας επιλέγουν, δεν τα επιλέγουμε. Αλλά στο να αρχίσω να το ερευνώ και να οργανώνω το υλικό συνέβαλε η γυναίκα μου, Ελένη, κεντρικό πρόσωπο στην ύπαρξή μου. Εκείνη με ώθησε να κάνω τον «Καποδίστρια» και ο Βαγγέλης Παπαθανασίου στερέωσε μέσα μου αυτή την επιθυμία. Και όταν άρχισα πια να βρίσκω ό,τι υπάρχει γύρω από τον Καποδίστρια είδα το τεράστιο μέγεθος αυτής της προσωπικότητας, ενός Έλληνα πρότυπο. Και αισθάνθηκα την ανάγκη να το κάνω υπόθεση όλων των Ελλήνων γιατί βεβαιώθηκα ότι μόνο ένας Καποδίστριας θα μπορούσε να ξαναφέρει την Ελλάδα στον δρόμο που αναλογεί σε έναν μεγάλο λαό».
Η γυναίκα σας πώς συνέβαλε στη δημιουργία αυτής της ταινίας;
«Η Ελένη ήταν το κύριο πρόσωπο της οικογένειας, δεν ήμουν εγώ. Είχε κάτι που δεν είχα εγώ: ήταν απόλυτα αθώα. Απόλυτα. Και είχε και κάτι άλλο που δεν είχα εγώ: ήταν μια πανέμορφη γυναίκα. Η ομορφιά της με παρέπεμπε στην αρμονία του Σύμπαντος, δηλαδή στον Θεό. Ο Θεός είναι ομορφιά και φως. Η γυναίκα μου είχε και ομορφιά και φως».
Ο ρόλος της γυναίκας του στην ζωή του
Επομένως έχετε βάλει και προσωπικά στοιχεία στη σχέση του Ιωάννη Καποδίστρια και της Ρωξάνδρας Στρούτζα.
«Δεν μπορείς να μη βάλεις. Τα περιστατικά στην ταινία είναι πραγματικά. Αλλά τα συναισθήματα είναι του καλλιτέχνη. Στις σκηνές που αγκαλιάζονταν και χωρίζονταν και ποτέ δεν φιλιόνταν, όπου δηλαδή υπήρχε μια ιερότητα που δεν παραβιάστηκε, εγώ έβλεπα την Ελένη. Όταν γύριζα εκείνες τις σκηνές σπάραζα στα κλάματα, γιατί μού γεννούσαν βαθιά συναισθήματα που δεν μπορούσα να ελέγξω.
Από τη στιγμή που κατάλαβα τον ρόλο της γυναίκας μου στη ζωή μου, πριν από χρόνια, είπα ότι η κεντρική δύναμη του Σύμπαντος, αυτό που λέμε ο Θεός, είναι η Θεός. Γυναίκα είναι αυτή που γεννάει και ωθεί και εμπνέει και προωθεί. Το αρσενικό έρχεται για να προσθέσει, δεν έρχεται για να γεννήσει. Η μήτρα είναι η γυναίκα».
Η δημιουργία αυτής της ταινίας κράτησε οκτώ χρόνια. Πρόλαβε η γυναίκα σας να δει ολοκληρωμένο ένα μέρος της;
«Όχι, αλλά το σενάριο γράφτηκε περίπου εξήντα φορές. Λίγο πριν φύγει, πήρε ένα μολυβάκι και έκανε τις τελευταίες διορθώσεις, όπως έκανε πάντα στα σενάριά μου. Το έκλεισε και μου είπε: «Αυτή θα είναι η καλύτερή μας ταινία, Γιάννη». Και έφυγε. Μου άφησε ένα κληροδότημα και μια ευχή και μια προσταγή να το ολοκληρώσω και να είναι αντάξιο της δικής της επιθυμίας. Ελπίζω να είναι. Ελπίζω».
